We denken dat we grip op data hebben, totdat we beter kijken
12 februari 2026
Digitale soevereiniteit is geen vinkje op een checklist, het is een strategische keuze
De afgelopen jaren hebben veel lokale overheden een cloudbeleid opgesteld, ze maakten afspraken bij aanbestedingen en voerden gesprekken over AI, privacy en publieke waarden. Het voelt alsof we aan het sturen zijn. De praktijk is echter weerbarstig. Met een recent onderzoek van MindYourPass zijn er van twintig gemeenten bijna twee miljoen loginmomenten geanalyseerd. Meer dan twaalfduizend applicaties.
Wat bleek?
- Bijna 60% van de gebruikte webapplicaties draait op Amerikaanse cloudinfrastructuur.
- Zelfs als data in Europa wordt opgeslagen, loopt het dataverkeer vaak via de Verenigde Staten.
- De twintig meest gebruikte AI-tools binnen gemeenten? Allemaal gehost in de VS. ChatGPT en CoPilot zijn verreweg de meest gebruikte.
De onzichtbare laag
Dit onderzoek laat zien wat we vaak niet zien: onder onze beleidskeuzes ligt een laag die we niet altijd meenemen in onze gesprekken. We maken afspraken over waar data staat, maar hebben we zicht op hoe het daar komt? Op de routes die data aflegt? Op de technische keuzes die leveranciers voor ons maken? Veel van deze zaken liggen buiten ons directe zicht. We denken dat we regie hebben en juridisch klopt dat misschien ook, maar de werkelijkheid is complexer dan we soms aannemen.
Digitale soevereiniteit is geen juridisch dossier
De discussie over digitale soevereiniteit wordt vaak gevoerd in juridische termen: AI Act, AVG, aanbestedingskaders. Maar het vraagstuk is breder. Het raakt aan:
- Architectuur (hoe zijn systemen echt ingericht?)
- Portfoliokeuzes (welke tools gebruiken we, en waarom?)
- AI-ontwikkeling (wie bepaalt de ethische kaders?)
- Leveranciersmanagement (wie houdt regie op afhankelijkheden?)
- Bestuurlijke ambitie (wat willen we écht bereiken?)
- Publieke waarden (hoe borgen we transparantie en autonomie?)
En daarmee raakt het aan de kern van het vak van de informatieprofessional.
De positie van de informatieprofessional
Veel informatieprofessionals in gemeenten herkennen een andere realiteit:
- Er komt nieuwe wetgeving bij
- AI roept allerlei vragen op
- Projecten lopen door elkaar
- Bestuurders vragen om snelheid.
Je beweegt van overleg naar overleg. Van dossier naar dossier. En ondertussen weet je: dit vraagt eigenlijk om samenhang. Om richting. Om expliciete keuzes.
Niet nóg een losse maatregel. Maar een verhaal. Niet in een verhaal dat 1x per 4 jaar wordt vastgesteld en niemand leest. Nee een strategie die continu meebeweegt en wordt doorleefd in de organisatie. Het lastige is: die samenhang ontstaat niet vanzelf. De organisatie is ingericht in kolommen. De thema’s lopen door elkaar heen. En het gesprek blijft vaak hangen op incidenten of risico’s.
|
||
|
||
|
